hortiatis570.gr


A+ A A-

Γιώργος Ρηγόπουλος

Ας είμαστε γενναίοι το 2019       από : https://o-dromos.blogspot.com

«Αν είν’ ο λάκκος σου πολύ βαθής,
χρέος με τα χέρια σου να σηκωθείς»
 
Με Κώστα Βάρναλη αποχαιρετούμε αυτή τη χρονιά.
Ο νέος χρόνος, ας έχει για όλες και όλους καλούς αγώνες
 
Κώστας Βάρναλης - Η Καμπάνα
 


Πολλά γέρικα τελώνια τραβάνε με τα δυο τους τα χέρια το σκοινί της Καμπάνας. Και το μπρούτζινο τέρας, αφου έτρεξε πάνω στους αρμούς του, βρόντηξε τόσο δυνατά, που όλοι ανοίξανε τα στόματα και βουλλώσανε τ’ αυτιά τους.
 
Μες το δροσάνεμο,
που αναγαλλιάζω
κι ο νους βυθίζεται
σε χάος γαλάζο,
ανθρώποι, αφήστε με
να ξεχαστώ
φωτοπερίχυτη,
στόμα κλειστό.
 
Ποιο χέρι απλώθηκε
να με σπαράξει,
-απ’ το χρυσόνειρο
στην μαύρη πράξη!
Ο πρώτος ήχος μου
πρώτη πληγή
με τραβάς, αίμα μου
ξανά στη Γη.
 
Ω σεις χαμόσυρτα,
λέρα σκουλήκια,
η άλαμπη ζήση σας
ζήση ναι δίκια.
Μια τρύπα ο κόσμος σας
και μέσα κει
ο Χάρος λύτρωση
κι ώρα γλυκή!
 
Δεν είναι κέντρισμα
να σας κουνήσει,
κορμιά, που η άλυσσο
τα χει τσακίσει.
Σκέψη, ποιος άνεμος
θάν’ αξιωθεί
να σ’ ανατάραζε,
σκότος βαθή;
 
Πίσω απ’ τα λόγια μου,
πικρά φαρμάκι,
τι κόσμοι απέραντοι,
βυθοί λουλάκι!
Μάτι δε βρίσκεται
να θαμπωθεί
κι αφτί δε βρίσκεται
να λιγωθεί!
 
Να ταν να ξήλωνεν
απ’ την καρδιά μου
Μοίρα καλόβουλη
τ’ άγρια καρφιά μου
και να με σήκωνε
μ’ άξιο φτερό
σκέψη, που μέστωσε
με τον καιρό.
 
Πάνω από θάλασσες
πάνω από χώρες,
με τους καλόκαιρους
και με τις μπόρες
να με κατέβαζεν
αγαλινά,
όπου τ’ ανθρώπινο
πλήθος πονά.
 
Σε μίνες φόνισσες
μπουχές καζέρνες,
λιμάνια ολόκαπνα,
βοερές ταβέρνες,
σπιτάλια σκοτεινά
και φυλακές,
μπορντέλ’ ακάθαρτα
και προσευκές.
 
Στα στήθη να μπαινα
σαν την ανέσα,
σφυγμός βαθύριζος
στις φλέβες μέσα,
στο νου σαν άστραμα
και στην ψυχή,
ν’ αχούσ’ αδιάκοπα
τη διδαχή:
 
«Όλα τελειώνουνε
κι όλα περνάνε!
Ιδέες βασίλισσες
κακογερνάνε,
στις νέες ανάγκες σου
-κόπος βαρής!-
σκοπούς αλάθεφτους
κοίτα να βρεις.»
 
«Αν είν’ η σκέψη σου
πριν από σένα,
δεν είναι απόκομμα
θεού και γέννα:
τη σκλάβα σκέψη σου;
σκλάβα δετή
σου τηνε πλάσανε
οι Δυνατοί.»
 
«Φτωχέ, σου μάραναν
κόποι και πόνοι
τη θέληση άβουλη,
πιωμένη αφιόνι!
Αν είν’ ο λάκκος σου
πολύ βαθής,
χρέος με τα χέρια σου
να σηκωθείς».
 
«Τ’ άσκημα χέρια σου,
των όλω αιτία,
βαστάνε μάργελη
την πολιτεία.
Βγαίνει απ’ τα χέρια σου
κάθ’ αγαθό
του ωραίου περίθετο
το χρυσανθό».
 
Σφίξε τα χέρια σου,
για σένα κράτει
τ’ άμοιαστον έργο σου,
την Πλάση ακράτη
κι όλο ανεβαίνοντας
προς τη Χαρά,
μέσα σου θά ναβεν
άστρων σπορά!»
 
Κι όπου σε σφάζουνε
δεμένον πίσου,
να βρόνταα άξαφνα
σεισμός αβύσσου,
χίλια αστροπέλεκα:
«Δεν είναι μπρος,
ειν’ πίσω σου
χρόνια ο οχτρός!»
 
Κανένας δεν κατάλαβε τι έλεγε η Καμπάνα.
Γιατί καθένας άκουγε τη δική του σκέψη.
Κ' ύστερα γυρίσανε όλοι στα σπίτια τους με την φανφάρα,
που έπαιζε χαρούμενα κομμάτια.
Εκεί στο σπίτι τους ανάμενε ζεστό φαγί και ζεστή αγκαλιά.
Κ' είτανε όλοι τους βαθιά περήφανοι με την ιδέα,
πως έχουνε την πιο καινούρια και την πιο μεγάλη Καμπάνα
σ' όλη τη γης.
 
"Σκλάβοι πολιορκημένοι" 1927

Έκατσε πίσω, αμοναχός του. Εφώναξα τον ξένο να κάτσει σιμά μου

Δημοσιεύθηκε στην κατηγορία Κύρια

"Έκατσε πίσω, αμοναχός του. Εφώναξα τον ξένο να κάτσει σιμά μου".

 
 
 
Ξερά κουκιά, μισιριωτάκια καλόψητα, με τοματοπολτό που είχε φτιάξει μοναχή της και κρομύδι λασιθιώτικο που σου 'φερνε δάκρυα στα μάθια, μου 'φερε η κυρά Χαρούλα μεζέ για τη ρακή, στο ντουκιάνι της στον Άη Γιώργη του Οροπεδίου.

Μα την Παναγία, δεν ήθελα να τα καταπιώ, μόνο τα κράτουνα στη μπούκα μου όσο περσσότερο εμπόρουνα, για να μη τελειώσει η μαγεία τούτου του φαγητού που με μεγάλωσε.
Όλοι εμείς καθόμασταν γύρω από την ξυλόσομπα και κάναμε μουχαμπέτι, όταν εμπήκε στον καφενέ ένας νεαρός μετανάστης, μαυριδερός.
Έκατσε πίσω και μακρυά από εμάς, αμοναχός του, με σκυμμένη την κεφαλή και τα μάθια του δεν εξεκολλούσανε από το τραπέζι ομπρός του.
''Κέρασε τονε'' είπα στην κυρά Χαρούλα.
Σα να μου φάνηκε πως ένας παγωμένος αέρας επέρασε απάνω από τις κεφαλές όσων καθότανε γύρω από τη σόμπα.
 


Εντάκαρα να μιλώ, προσπαθώντας να διώξω αυτόν τον αέρα όξω από το ντουκιάνι.
Πιάστηκα από τα όσα εκουβεντιάζαμε πρωτύτερα για τους αθρώπους που ζούνε αμοναχοί και είπα τούτη την κουβέντα:
''Άμα είσαι αμοναχός σου, εσύ κι ο απατός σου, ετούτη η μοναξά παλεύεται. Η μοναξά που δεν παλεύεται και σε σακατεύει, είναι να 'σαι ολομόναχος και να θωρείς δίπλα σου αθρώπους να κάνουνε παρέα και να γελούνε ευτυχισμένοι, δίχως να σου δίνουνε σημασία. Αυτή δεν είναι μοναξά, είναι μαρτύριο''.
Αιστάνθηκα πως εκάηκε ο παγωμένος αέρας, μαζί με τα λιόκλαδα στη σόμπα.
Εφώναξα τον κακομοίρη τον ξένο να κάτσει σιμά μου
Ίσαμε να 'ρθει, επεράσανε λίγα δευτερόλεπτα, μα ήσανε αρκετά για ν' αντιληφτώ πως με την κουβέντα μου είχα ανάψει φωθιές σε ψυχές, φωθιές που εζεσταίνανε, μα δεν εκαίγανε.
Ίσαμε την ώρα που φύγαμε, ετσούγκριζα το ποτήρι μου με τον Μουσταφά, τον Πακιστανό, τον Ξένο, τον Άνθρωπο.
Τον σαν κι εμένα, τον σαν και όλους μας. 
 
Μιχάλης Στρατάκης https://www.facebook.com/stratakis.mixalis

Πυρπολούν τα διόδια στη Γαλλία

Δημοσιεύθηκε στην κατηγορία Κύρια

Πυρπολούν τα διόδια στη Γαλλία

 
 
 
Επεκτείνεται η εξέγερση στη Γαλλία με πυρπόληση κάθε βράδυ διοδίων και ραντάρ ελέγχου ταχύτητας. Άγνωστοι έκαψαν τον δεύτερο όροφο κτιρίου σε κεντρικό αυτοκινητόδρομο, που ανήκει στην Vinci την μεγαλύτερη εταιρεία που διαχειρίζεται τα διόδια.
 
Την ίδια ώρα υπάρχουν πληροφορίες πως Κίτρινα Γιλέκα προετοιμάζουν μια έκτη κινητοποιήση το Σάββατο αλλά και την Παρασκευή, ημέρα γενεθλίων του Μακρόν, ο οποίος έλαβε απο τους δημοσκόπους άλλο ένα φαρμακερό δωράκι. Το 77% (+3%) των Γάλλων, τον θεωρεί πρόεδρο των πλουσίων. Το 56% έχει την εντύπωση πως "δεν ξέρει που πηγαίνει" και το 67% πιστεύει πως δεν είναι ικανός!
 
(Με πληροφορίες από Μαρία Δεναξά https://www.facebook.com/profile.php?id=1020452190 )
 
hortiatis570.gr | 2008 - 2012 | Διαχείριση ιστοσελίδας: Κώστας Παράδας, kaparadas@hortiatis570.gr | Γιώργος Ρηγόπουλος, rigopolulos@hortiatis570.gr | Σωτήρης Τοκαλατσίδης, admin@hortiatis570.gr