hortiatis570.gr

Switch to desktop Register Login

Γιώργος Ρηγόπουλος

ΑΥΤΟ ΕΓΙΝΕ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΠΡΙΝ ΑΠΟ 72 ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ ΜΑΣ (Μακρυχώρι Λάρισας)

Δημοσιεύθηκε στην κατηγορία Κύρια

από : https://xsaitis.blogspot.com/

ΑΥΤΟ ΕΓΙΝΕ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΠΡΙΝ ΑΠΟ 72 ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ ΜΑΣ

 
Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΟΥ ΑΛ.ΖΟΥΛΦΑ ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΞΕΚΛΗΡΙΣΘΕΙ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑ ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΛΑΡΙΣΑΣ ΤΟ 1962

           
ΠΑΝΩ ΟΡΘΙΟΣ ΔΕΞΙΑ ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΣΟΥΡΛΑ Ο ΒΑΣ.ΑΝΔΡΕΟΥ  ΚΑΙ ΚΑΤΩ ΕΝΑ ΑΛΛΟ ΘΥΜΑ Ο ΝΙΚ.ΖΟΥΛΦΑΣ 
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΛΑΡΙΣΑΣ ΤΟΥ 2016 
κ  Διευθυντά .
Θέλω να δημοσιεύσετε την άποψη μου για το περιεχόμενο της επιστολής  του Δικηγόρου  κ. Στ .Π. Σούρλα που δημοσιεύσατε την Κυριακή 10-4-2016
Όλοι   γνωρίζουμε ότι οι κατακτητές Γερμανοί και Ιταλοί έκαψαν ολόκληρα χωριά και εκτέλεσαν χιλιάδες Ελληνες Πατριώτες  για ελάχιστους σκοτωμένους στρατιώτες τους, όπως τα Καλάβρυτα, το Δίστομο της Βοιωτίας, την Κλεισούρα της Καστοριάς, το Δομένικο της Ελασσόνας και πάρα πολλά άλλα χωριά .Ενώ ο Γρηγόρης  Σούρλας  που σκότωσε, κατά τα γραφόμενα του συγγενούς του κ .Σούρλα, σε διάφορα σαμποτάζ  περίπου χίλιους  Ιταλούς και Γερμανούς, κυκλοφορούσε ελεύθερος.
 Αυτά ούτε μικρά παιδιά δεν  τα πιστεύουν.
Αλλά ας μιλήσουμε για την περιοχή μας  που γνωρίζουμε καλά.
 Έχει ακούσει  ο κ Σούρλας ότι τον Ιούλιο του 1946 η ομάδα του «καπετάνιου του κάμπου» έφτασε από τα Φάρσαλα στην Καλλιπεύκη για να τρομοκρατήσει παλιούς αντάρτες, χωρίς να γίνει μέχρι τότε κάποια παράνομη ενέργεια απ’αυτούς . Και επειδή αυτοί οι αντάρτες δεν ήταν  αφελείς να περιμένουν να τους σφάξει στα σπίτια τους , η  ομάδα ξέσπασε σ΄όποιον έβρισκε  .Βίασαν κορίτσια, έδειραν  και σκότωσαν αθώους και μετά κατέβηκαν στους Γόννους  για να κάνουν επίδειξη δύναμης. Τότε οργανώθηκαν οι αντάρτες της κατοχής  και τους περίμεναν στο καράβι του Πηνειού ,όπου και έγινε πολύωρη μάχη στην οποία σκοτώθηκαν πολλοί της ομάδας του Σούρλα . Δυστυχώς ανάμεσα στα θύματα υπήρχαν και πολλοί αθώοι που είχαν βίαια επιστρατευτεί από χωριά του κάμπου.
Αγριεμένοι οι Σουρλικοί επέστρεψαν στο χωριό μας το Μακρυχώρι στις 6 Αυγούστου του 1946 και έπιαναν οποιονδήποτε κινούνταν στο χωριό.
Αφού βασάνιζαν όποιον αντιδρούσε ,εκτέλεσαν περισσότερους από τριάντα ανθρώπους. Δέκα έξι ηταν Μακρυχωρίτες και οι υπόλοιποι ξένοι εργάτες που δούλευαν στις πατόζες. Μία γυναίκα της οικογένειας Λιούπα την έκαψαν ζωντανή στο σπίτι της. Την ίδια ημέρα έκαψαν και 15 σπίτια, επειδή  δεν έβρισκαν τους ιδιοκτήτες τους μέσα   .
Ήρθε και Τρίτη φορά η ομάδα του ‘’καπετάνιου’’ στις 13 Αύγουστου του 1946  για να ολοκληρώσει το καταστροφικό της έργο ,αλλά έφυγε κυνηγημένη από τους παλιούς αντάρτες. Αυτή ήταν η προσφορά του Γρηγόρη Σούρλα στην περιοχή μας.
Υ.Γ.
1) Αναλυτικά για την «Μαύρη» μέρα του χωριού μας, δημοσίευσε επιστολή μου η Ελευθερία στις 6-8-2008 την οποία και επισυνάπτω.
2) Στις μετακινήσεις της η  ομάδα του Σούρλα χρησιμοποιούσε στρατιωτικά καμιόνια, άρα κινούνταν με τις εντολές των Άγγλων, οι οποίοι στην πραγματικότητα κυβερνούσαν, για να αναγκάσουν τους αντάρτες να βγουν πάλι στο βουνό. Εξ άλλου τέτοιες παραστρατιωτικές ομάδες δημιουργήθηκαν σε όλη τη χώρα.
3) Δεν ξέρω πόσο ηθικό είναι να υπερασπίζεται το έργο ενός ‘’καπε τάνιου’’ ,μόνο  γόνος της οικογενείας του και μάλιστα 70 χρόνια μετά τα κατορθώματα του, τώρα που έχουν φύγει απ’τη ζωή όλα σχεδόν τα θύματα του, που αποτελούσαν  τη ζωντανή μαρτυρία της δράσης του.
4)Για τις θηριωδίες της ομάδας του, καλά είναι να μιλήσουν  απόγονοι και άλλων θυμάτων απο  χωριά όπως  Νίκαια,  Καλαμάκι,  Γυρτώνη, Παραπόταμο , Γόννους, Καλλιπεύκη και άλλων χωριών, όπου υπήρξαν θύματα ,ώστε  να μην έχουν το θράσος να προβάλλουν οι συγγενείς του σαν ήρωα έναν κοινό εγκληματία.
Την επιστολή τη στέλνω στη μνήμη όλων των συγχωριανών μου που άδικα εκτελέστηκαν από  την ομάδα του ‘’καπετάνιου του κάμπου ‘’ και  ιδιαίτερα στη μνήμη του θείου μου Στεργίου Δαρδακούλη , που όντας αγροφύλακας στο χωριό μας δεν κρύβονταν ( αφού  ήταν Βασιλόφρων) και πήγε να περιποιηθεί τους ξένους, όπως είπε στη γυναίκα του. Άφησε πέντε  ορφανά από δύο έως δώδεκα ετών, που ταλαιπωρήθηκαν πολύ για να μεγαλώσουν τα πέτρινα χρόνια που ακολούθησαν, χωρίς καμία αναγνώριση από επίσημο κράτος ότι υπήρξαν θύματα πολέμου.
 Ευχαριστώ για τη φιλοξενία.
Σαίτης  Χρήστος Συνταξιούχος Μαθηματικός

 
ΠΑΛΙΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑ ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ  ΤΟΥ ΣΟΥΡΛΑ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΜΑΣ
ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ κ ΣΟΥΡΛΑ ΓΙΑ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΤΟ ΜΑΚΡΥΧΩΡΙ ΤΟ 1946
  κ  Διευθυντά θέλω να δημοσιεύσετε  την  απάντηση μου  στην από 20- 4-2016 επιστολή του κ Στ.Π. Σούρλα ο οποίος αναφέρθηκε σε μένα.
   κ.  Σούρλα όλα όσα περιλαμβάνετε στην επιστολή σας,  ελάχιστη σχέση εχουν με το χωριό μου. Το πρώτο στοιχείο που αναφέρετε ότι’’ κάποιοι Μακρυχωρίτες έδωσαν παραπλανητικές πληροφορίες στην ομάδα του Σούρλα ‘’είναι αναληθές ,επειδή  η μάχη στο καράβι έγινε όταν επέστρεφε η ομάδα από τους  Γόννους και όχι όταν πήγαινε στους Γόννους. Άλλο επίσης λάθος στοιχείο  είναι ‘’ότι σκότωσαν  Μακρυχωρίτες  με πέτρες τέσσερες τραυματίες της ομάδας μετά από το καράβι’’ .Αυτό κανένας συγχωριανός μου δεν το επαληθεύει. Θα θέλαμε και κάποιο άλλο στοιχείο για τον Μακρυχωρίτη κτηνοτρόφο που έσωσε  τον τραυματία. Όσο για  γεγονότα απο άλλες περιοχές που αναφέρετε ,τα οποία μάλλον είναι ανακοινωθέντα της Χωροφυλακής , είναι αρκετά υπερβολικά ,όπως ‘’ ότι διακόσιοι αντάρτες χτύπησαν τον ΣΧ της Καρυάς και σκότωσαν έναν αστυνομικό’’ και δεν έχουν  σχέση με  το χωριό μου.
Εξ άλλου στην ομάδα του Σούρλα την 6/8/1946 , υπήρχε   και ένας  Μακρυχωρίτης  που διέμενε στη Λάρισα, ο Νίκος  Γ, ο οποίος γνώριζε αν οι συλληφθέντες στο χωριό  μας είχαν  σχέση με αντάρτες. Υπήρχαν όμως και οι διορισμένοι Πρόεδρος και Αντιπρόεδρος της Κοινότητας ,από τους οποίους μπορούσε η ομάδα του Σούρλα να ενημερωθεί  για την ευθύνη των συλληφθέντων , όσο αφορά την συμμετοχή τους στη μάχη στο καράβι των Γόννων.
Δεν θέλησα ομως στην πρώτη μου επιστολή να αναφέρω τίποτα για  τη στάση του Σταθμού Χωροφυλακής της περιοχής μας. Πρώτο θύμα στο χωριό  μας  ήταν ο Αθανάσιος  Λουκάς  του Μάρκου,  τον οποίο χωροφύλακες από το ΣΧ του Συκουρίου,  συνέλαβαν στο καφενείο για ανάκριση στις αρχές του 1946 και  τον σκότωσαν στο ΣΧ χωρίς δίκη. Έτσι δημιουργούσαν  ανασφάλεια στους αντάρτες της κατοχής, ώστε να  τους αναγκάσουν να βγουν πάλι στο  βουνό .
Ένα στοιχείο όμως καινούργιο που αναφέρετε στην επιστολή σας θέλω να σχολιάσω. Λέτε ότι η εκκαθαριστική επιχείρηση στην περιοχή μας ήταν απόφαση του Β΄Σώματος Στρατού όπως λέτε με συμμετοχή του Στρατού ,της Χωροφυλακής και τη συνδρομή της ομάδας του Σούρλα. Υπήρχε δηλαδή  απόφαση του επίσημου κράτους γι΄ αυτή  τη σύμπραξη; Σαν τι συμμετείχε η ομάδα στην επιχείρηση; Δεν μπορούσε ο Στρατός να εκκαθαρίσει τους αντάρτες και ζήτησε την ‘’τεχνογνωσία’’ του Σούρλα στην ‘’εκτέλεση’’ κυρίως ανυπεράσπιστων ανθρώπων ;
Όσο για μια από τις πηγές που  αναφέρετε , δηλαδή για τον τοπικό τύπο, εγώ αμφιβάλλω πολύ για την εγκυρότητα των πληροφοριών της. Οι ειδήσεις τότε  γράφονταν ‘’καθ’ υπαγόρευση’’ της Χωροφυλακής, η οποία έπρεπε  να ενημερ ώνει τον κόσμο, όπως η ίδια  θεωρούσε σκόπιμο .
Όπως π.χ. στο  χρονολόγιο του Γιώργου Ζιαζιά στην εφημερίδα Ελευθερία Λάρισας της 10-7-2011,δημοσιευτηκε μία παλιά είδηση, ότι δηλαδή  στις 11-6-1947 σκοτώθηκαν εξι κάτοικοι στο Καλαμάκι Λάρισας,   επειδή επιχείρησαν να δραπετεύσουν από  σύλληψη  μιας εκκαθαριστικής επιχείρησης. Δεν ανέφερε η εφημερίδα τους δράστες του φονικού.    Τις επόμενες ημέρες της δημοσίευσης, οι απόγονοι των εκτελεσθέντων, βγήκαν επώνυμα  και τη διέψευσαν  ,αναφέροντας ότι η ομάδα του Γρηγόρη Σούρλα διέπραξε το φονικό ,επειδή   υπήρχε η  πληροφορία ότι ανάμεσα τους  βρίσκονταν αντάρτες.
Επίσης  για το φονικό στο χωριό μας και για τη μάχη στο καράβι του Πηνειού ο τύπος της εποχής δεν πρέπει να έγραψε τίποτα. Τυχαίο, η έπρεπε να ενημερώνεται ο κόσμος  μόνο για ότι ήταν ‘’ηρωικό’’ για την Χωροφυλακή και τα θύματα της ;
Πιστεύω ότι δεν θα χρειαστεί να ξαναπαντήσω ,γιατί κουράζουμε τους αναγνώστες με το να προσπαθούμε να πείσουμε ο ένας τον άλλον για την σωστότητα  των πληροφοριών και  των επιχειρημάτων μας . Η ιστορία έκρινε τους αγωνιστές στα χρόνια της Γερμανοιταλικής  κατοχής .
 Δυστυχώς  η ομάδα του Γρηγόρη Σούρλα είναι για την περιοχή μας συνώνυμη με ‘’εγκληματική  οργάνωση’’ και κανένας  βαρύγδουπος  τίτλος  βιβλίου, δεν πρόκειται να τον αναγορεύσει  στη συνείδηση του κόσμου σε   καπετάνιο. Όσο για  λάθη που έγιναν  από την πλευρά των ανταρτών κατά τη διάρκεια  του εμφυλίου , απερίφραστα  τα καταδικάζω.
Οι πηγές μου : Για τη δράση της ομάδας του Σούρλα στην περιοχή μας έχουν γράψει οι Θ Τσέτσιλας ,πρώην Δήμαρχος Μακρυχωρίου στο βιβλίο του για το Μακρυχώρι, ο κ Β.Χ.Δούλος στο βιβλίο του « η Οδύσεια ενός 13χρονου στην Μακρόνησο» και ο Κ.Γ.Παλάτος στα χειρόγραφα «απομνημονευματα για το Μακρυχώρι» .Επίσης  κατέχω μαγνητοφωνημένες συζητήσεις με πέντε συγχωριανούς μου οι οποίοι έζησαν τα γεγονότα. Των Χουτεσιώτη Γ του Κ, Γκρέτση Χ του Γ, Βουλάγκα Στ του Αστ, Μυλωνά Ι του Γ και Αργυρίου Γ του Δ.
Ευχαριστώ και πάλι για τη φιλοξενία  .
Σαίτης Χρήστος Συνταξιούχος ΜαθηματικόςΠροσθήκη λεζάντας
ΚΑΙ ΑΛΛΟ ΠΑΛΙΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΡΑΣΗ ΤΩΝ ΠΑΡΑΚΡΑΤΙΚΩΝ   ΟΜΑΔΩΝ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΜΑΣ

 Το στρατόπεδο συγκέντρωσης ή στρατόπεδο κράτησης είναι τόπος όπου κρατείται μεγάλος αριθμός ανθρώπων, που εγκλείεται συχνά χωρίς δίκη και με συνοπτικές διαδικασίες. Οι κρατούμενοι συνήθως έχουν κοινή εθνική ή θρησκευτική ταυτότητα ή πολιτικά πιστεύω. Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, αν και γνωστά ως μέθοδος από τα παλιά χρόνια, εμφανίστηκαν οργανωμένα προς τα τέλη του 19ου αιώνα. Πριν και κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου η Ναζιστική Γερμανία διατηρούσε στρατόπεδα συγκέντρωσης (Konzentrationslager, Κοντσεντρατσιόνσλαγκερ) σε όλη την επικράτεια που βρισκόταν υπό τον έλεγχό της. Εκατομμύρια κρατούμενοι των στρατοπέδων συγκέντρωσης έχασαν τη ζωή τους λόγω κακομεταχείρισης, ασθενειών, ασιτίας και υπερβολικής εργασίας. Κατά τα τέλη του πολέμου, στρατόπεδα έγιναν τόποι τρομακτικών ιατρικών πειραμάτων, όπου γίνονταν πειράματα ευγονικής, κατάψυξης κρατουμένων, καθώς και δοκιμές πειραματικών ουσιών και θανατηφόρων φαρμάκων. Για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Ελλάδα δεν υπάρχει ικανός αριθμός καταγεγραμμένων μαρτυρίων. Δεν γνωρίζουμε τον αριθμό τους ούτε και σε ποια γεωγραφικά σημεία λειτούργησαν, εκτός βέβαια από τις μαρτυρίες για τη συγκέντρωση των Εβραίων της Θεσσαλονίκης σε γκέτο (Συνοικισμός Βαρόνου Χιρς κοντά στον σιδηροδρομικό σταθμό), δηλαδή σε αυστηρά φρουρούμενη περιοχή πριν την αποστολή τους στο  στρατόπεδο εξόντωσης Άουσβιτς. Στην Πτολεμαΐδα Μια από τις πλέον άγνωστες σελίδες της ιστορίας της περιόδου αυτής, ενδεικτική της βίας των κατακτητών, υπήρξε η δημιουργία στρατοπέδων συγκέντρωσης την περίοδο 1941-1944 στην Πτολεμαΐδα. Στην Πτολεμαΐδα δημιουργήθηκαν και λειτούργησαν δυο στρατόπεδα συγκέντρωσης. Στις 23 Οκτωβρίου 1941 έγινε το Ολοκαύτωμα του Μεσόβουνου από τα γερμανικά κατοχικά στρατεύματα μετά από τις συνεχείς εκκλήσεις του δωσίλογου Νομάρχη Γεωργαντά. Είχαν προηγηθεί οι αποτυχημένες προσπάθειες της τοπικής Χωροφυλακής να επιβάλλει την κατοχική «τάξη», σύμφωνα με την προσωπική άποψη του νομάρχη, ο οποίος είχε προηγούμενα με τους κατοίκους, από την εποχή του Μεταξά. Το Μεσόβουνο βρίσκεται στους πρόποδες του Βερμίου. Ως αποτέλεσμα της έκκλησης του Γεωργαντά, οι Γερμανοί εξολόθρευσαν μεγάλο μέρος του ανδρικού πληθυσμού, από 16 έως 60 χρονών. Τουφεκίστηκαν εν ψυχρώ 165 συνολικά άνδρες όλων των ηλικιών. Το χωριό εκκενώθηκε. Τα γυναικόπαιδα μπόρεσαν να πάρουν μαζί τους ό,τι ήταν δυνατόν να μεταφερθεί στα χέρια. Στη συνέχεια λεηλατήθηκε, πυρπολήθηκε και παραδόθηκε στις στάχτες. Έγινε ολοκαύτωμα. Μόνο ένας άνδρας σώθηκε, ονόματι Πέτρος Πολυχρονίδης και κάποιοι που έλειπαν από το χωριό. Σύμφωνα με μαρτυρίες, ο Πολυχρονίδης, πατέρας επτά παιδιών, ξέφυγε από την ομάδα και έτρεξε να κρυφτεί. Από πίσω του έτρεξε Γερμανός στρατιώτης. Μέσα στον πανικό του μπήκε μέσα σε ένα χωριάτικο χτιστό φούρνο, όπου υπάρχει ακόμη. Ο γερμανός στρατιώτης εγκατέλειψε το κυνηγητό, πιστεύοντας ότι το θύμα του θα αποτεφρωθεί. Ο Πολυχρονίδης σώθηκε και οι απόγονοί του ζουν ακόμα στο Μεσόβουνο.[i] Δείτε ακόμη: Τα άγνωστα ολοκαυτώματα της Μακεδονίας. Εκτελέστηκαν περισσότεροι από 700 άμαχοι και καταστράφηκαν 6 χωριά. Οι Γερμανοί βίασαν και μετά έκαψαν τις γυναίκες… Τα 900 γυναικόπαιδα και οι γέροι, συνοδεία όπλων, μεταφέρονται πεζή στην Πτολεμαΐδα σε  άθλια ψυχολογική κατάσταση. Ακούν τα πολυβόλα να βάλλουν εναντίον των αγαπημένων τους προσώπων και βλέπουν τους πυκνούς καπνούς που αναδύονται από το χωριό. Μετά από πεζοπορία χιλιομέτρων εγκλείονται στο κτίριο του Πέτρινου Δημοτικού Σχολείου και στην εκκλησία της Αγίας Τριάδας (δεν είχαν κτιστεί ακόμα άλλοι ναοί). Παραμένουν έγκλειστοι για δύο εβδομάδες μέχρι να αποφασίσει η Νομαρχία να τους χωρίσει σε τρεις ομάδες και να τους διανείμει στα γύρω χωριά για ζητιανιά, προς γνώσιν και συμμόρφωσιν. Η μαρτυρία του Αντώνη Παραστατίδη [ii] είναι ενδεικτική: «Το όνεμα μ’ εν’ Παραστατίδης Αντώνιος του Σάββα και το παρόνομα μ’ ο Κυρισιάς τ΄Ακτεαρτσιάντων. Εγεννέθα σο Μεσόβουνον και είμαι Μεσοβουνιώτης. Εγεννέθα το 1930. Έκαψαν το σπίτε μουν το βίος εμουν όλον εκατέστρεψεν και επαίραν μας και πήγαν σο Καϊλάρ. Ετοπλάεψαν εμας ουλτς απές σο πέτρινον το σχολείον τη Καϊλαρή. Και  εδούλεψαν τα φουρνία, από παν’ έβρεχεν και εφέρνανε μας και έτρωγαν εκιαπές κανα δυο βδομάδας και κανόντσανε ντο να ευτάνε μας. Η αλήθεια να λέγεται εήν το κέκα να ‘νεσπάλω ο Παυλίδης εδιάθεσεν το ψωμίν της εποχής, τα δύο βδομάδας που έμνες σο Καϊλαρ. Μετά εκανόντσανε σε κάθε νομόν να στείλνε από είκοσι οικογένειας. Εμείς έτυχε να πάμε, να στείλνε μας ση Φλώρινα σο χωρίον Κλαπούτζικσταν, Πολυπλάτανον λέγνατο ατώρα. Και σκάλωσαμ’ και γύρευαμ’ (ζητιανεύαμε) …» Στις 24 Απριλίου 1944 και στο πλαίσιο μιας τεράστιας, καλά οργανωμένης, αυστηρά μυστικής,  επιχείρησης εκκαθάρισης του Βερμίου από τους αντάρτες, ονόματι αρχικά «Falke» και αργότερα «Μaigewitter», στην οποία συμμετείχαν τρεις ομάδες μάχης από τρία διαφορετικά σημεία, οι γερμανοί φθάνουν στην περιοχή των Πύργων και του Μεσοβούνου προς αναζήτησή ανταρτών. Ο στόχος τους ήταν να εγκλωβίσουν και να εξοντώσουν τις μονάδες του ΕΛΑΣ, αλλά και να καταστρέψουν ολοσχερώς όλες τις μονάδες ανεφοδιασμού του καίγοντας ολόκληρα χωριά, ακόμα και μεμονωμένες παράγκες πάνω στο βουνό. Σύμφωνα με τον Στράτο Δορδανά, στη διδακτορική διατριβή του με θέμα «Αντίποινα των γερμανικών αρχών κατοχής στη Μακεδονία 1941-1944″, δεν υπήρχε εντολή εξόντωσης του πληθυσμού αλλά κράτησής του σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Έδεσα. Οι συνθήκες υγιεινής στα στρατόπεδα είναι άθλιες. Δεν υπάρχουν τουαλέτες, βρύσες, υποδομές τέτοιες ώστε να εξυπηρετήσουν έναν τόσο μεγάλο αριθμό ατόμων, διαφορετικών αναγκών. Δεν υπάρχει καμία περίθαλψη τραυματιών, επιτόκων και ασθενών. Ωστόσο δεν υπήρχαν σαφείς οδηγίες διαχωρισμού μεταξύ ανταρτών και πολιτών, με αποτέλεσμα να θεωρηθούν «αντιστασιακοί», ανεξαιρέτως, όσοι προσπαθούσαν να διαφύγουν, άνδρες, γυναίκες, ηλικιωμένοι και παιδιά. Σκοτώθηκαν συνολικά περίπου 520 άμαχοι. Οι υπόλοιποι περί τα 1.500 άτομα, ως επί το πλείστον χήρες και ορφανά, μεταφέρθηκαν με φορτηγά ή πεζή σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στην Πτολεμαΐδα μέσα σε ένα μακρόστενο μαντρί με παχνιά, στο ονομαζόμενο «χάνι της Δέσποινας Σιόλιου», όπου εγκλείστηκαν για μερικές ημέρες, μέχρι να τελειώσουν οι γερμανικές επιχειρήσεις. Ο Νικόλαος Παυλίδης [iii]αναφέρει : «…Από εκεί και πέρα τους υπόλοιπους κατοίκους των Πύργων τους κατέβασαν στην Πτολεμαΐδα και τους έκλεισαν σε στρατόπεδο συγκεντρώσεως, στα τότε χάνια. Επειδή ήταν κλειστός ο χώρος, τους μάζεψαν όλους τους κατοίκους εκεί μέσα. Αυτοί λοιπόν εκτός από τον ψυχικό πόνο που είχαν, διότι χάσαν τους δικούς τους, χάσαν τα ζώα τους, χάσαν τα σπίτια τους, ήταν απελπισμένοι. Κανένας όμως δεν έδωσε  σημασία εις το τι θα φάνε αυτοί οι άνθρωποι και πώς θα τα βγάλουν πέρα όλες τις ημέρες που τους είχαν οι Γερμανοί κλεισμένους. Οι Γερμανοί εν τω μεταξύ δεν έδιναν καμιά σημασία. Βλέποντας, λοιπόν, ότι οι άνθρωποι αυτοί κινδύνευαν να πεθάνουν από την πείνα, πήρε την πρωτοβουλία ο πατέρας μου και για να βρει κάποιο έρεισμα ότι από κάποια οργάνωση ξεκίνησε η συνεισφορά αυτή, πήγε στο Θεολογίδη το γιατρό, ο οποίος ήταν τότε του Ερυθρού Σταυρού και είχε τις σφραγίδες και ταυτότητες  και κάτι τέτοια. Αλλά αυτός είχε τρομοκρατηθεί τόσο πολύ, που δεν ήθελε ούτε καν να ανακατευτεί ούτε να τον ξέρουνε. Και του λέει : «Γιώργο», Γιώργο λέγαν τον πατέρα μου, «πάρε τις σφραγίδες, πάρε τα σήματα πάρε κι αυτά. Βάλε μια κορδέλα στα παιδιά σου και στην οικογένειά σου, βάλε και μια σημαία ότι είσαι εντεταλμένος του Ερυθρού Σταυρού, βάλε και μια κορδέλα εσύ και ο θεός βοηθός. Αλλά, αν κάτι πάει στραβά και σε ανακαλύψουν, μην πεις καν το όνομα Θεολογίδης». Σκεπτόμενος ο Παυλίδης ότι θα χανόταν τόσος κόσμος πονεμένος, το αποφάσισε. Έβαλε σφραγίδες, πήρε τα πιστοποιητικά, τα οποία χρειάζονταν, και τα μοίρασε σε εμάς. Εν τω μεταξύ, από ένα σημείο και πέρα, επειδή ο κόσμος δεν μπορούσε να συνεισφέρει άλλα τρόφιμα, τα έβαζε από την τσέπη του. Αγόραζε τρόφιμα, πήγαινε το αλεύρι στο φούρνο του Δρόσου στη γειτονιά και έψηνε ψωμί. Τα χαρακτηριστικά των στρατοπέδων Τα χαρακτηριστικά και των δυο στρατοπέδων συγκέντρωσης στην Πτολεμαΐδα είναι παρόμοια. 1.Είναι αποτελέσματα της γερμανικής πολιτικής αντιποίνων και της συλλογικής ευθύνης του ελληνικού πληθυσμού έναντι οποιασδήποτε αντιστασιακής πράξης κατά του εχθρού του. 2.Στα στρατόπεδα αυτά φυλάσσονται όσοι από τους κατοίκους των χωριών γλύτωσαν του ολοκαυτώματος, συνήθως ηλικιωμένοι, γυναίκες και παιδιά. 3.Τα στρατόπεδα της Πτολεμαΐδας δεν είναι ούτε στρατόπεδα αναγκαστικής εργασίας ούτε εξόντωσης. Δημιουργούνται προκειμένου να εξυπηρετηθούν πολεμικά σχέδια. 4.Είναι στρατόπεδα εγκλεισμού για σχετικά μικρό χρονικό διάστημα (10–15 ημερών). Στους απελευθερωθέντες απαγορεύεται η επιστροφή στους τόπους των μαρτυρίων τους. 5.Οι συνθήκες υγιεινής είναι άθλιες. Δεν υπάρχουν τουαλέτες, βρύσες, υποδομές τέτοιες ώστε να εξυπηρετήσουν έναν τόσο μεγάλο αριθμό ατόμων, διαφορετικών αναγκών. Δεν υπάρχει καμία περίθαλψη τραυματιών, επιτόκων και ασθενών. 6.Δεν υπάρχει επισιτισμός των αμάχων, οι οποίοι αφήνονται στην τύχη τους, να πεθάνουν από την πείνα κατά παράβασιν του διεθνούς δικαίου. 7.Φρουροί των στρατοπέδων ορίζονται Έλληνες, συνεργάτες των Γερμανών. 8.Οι Γερμανοί, εξασκούν σωματική και ψυχολογική βία στους εγκλείστους με το να διασπείρουν φήμες ή να εξαφανίζουν συνδαιτυμόνες τους. (Στην περίπτωση του ‘44, πήραν πέντε άτομα, τρεις άνδρες και δυο δασκάλες, από το στρατόπεδο, τους πήγαν στη γέφυρα του Ανατολικού, τους υποχρέωσαν να σκάψουν το λάκκο τους, τους εκτέλεσαν και τους έθαψαν μέσα σε αυτόν). 9.Μπροστά στα στρατόπεδα συγκέντρωσης της Πτολεμαΐδας, η τοπική κοινωνία δεν μένει αμέτοχη και ανενεργή. Είναι γνωστή η δράση της οικογένειας Γεωργίου Παυλίδη (λιγνιτωρυχεία Παυλίδη – Αδαμόπουλου), η οποία με κίνδυνο της ζωής της και με τη βοήθεια και άλλων θαρραλέων, εθελοντών πολιτών, διενεργεί εράνους, οργανώνει συσσίτια, συνδράμει και φροντίζει τους εγκλείστους με κάθε μέσον. Έτσι με ένα κομμάτι ψωμί, λίγες ελιές και με καζάνια, που μεταφέρονται πάνω στα κάρα, με ό,τι φαγητό είναι εφικτό για την εποχή, σώζονται, συνολικά και στα δυο ... 

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/ta-agnosta-stratopeda-sygkentrosis-stin-ptolema-da-kai-o-rolos-oson-synergastikan-me-toys-nazi-i-moira-ton-orfanon-paidion-meta-to-olokaytoma-sto-mesovoyno-kozanis/

ΜΑΥΡΕΣ ΜΕΡΕΣ ΦΑΣΙΣΜΟΥ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ του Στέλιου Νικητόπουλου

Δημοσιεύθηκε στην κατηγορία Κύρια

Μαύρες μέρες φασισμού, ζήσαμε αυτή τη χρονιά στη Θεσσαλονίκη, με τάγματα εφόδου να τρομοκρατούν, να κυνηγούν, να χτυπούν ανθρώπους και να καίνε. Έκαψαν την κατάληψη Libertatia, επιτέθηκαν σε κοινωνικούς χώρους,  βεβήλωσαν δύο φορές το μνημείο του εβραϊκού Ολοκαυτώματος αλλά και το εβραϊκό μνημείο στο ΑΠΘ κι αυτά είναι πολύ ενδεικτικά περιστατικά σε έναν μεγάλο κατάλογο επιθέσεων. Είναι επίσης πολύ χαρακτηριστικές οι εικόνες με τους χρυσαυγίτες να περνούν από τη λεωφόρο Νίκης και να επευφημούνται, στο ίδιο σημείο από όπου έμπαινε απελευθερωτής ο ΕΛΑΣ, ο λαϊκός απελευθερωτικός στρατός που συνέτριψε τον φασισμό. Έχει σημασία να σημειώσουμε ότι στη Θεσσαλονίκη έγιναν συγκεντρώσεις που δεν είχαν καμία σχέση σε μαζικότητα με το συλλαλητήριο του Ιανουαρίου. Διοργανώθηκαν από φασιστικές γκρούπες, συγκέντρωσαν μερικές εκατοντάδες άτομα και τα συνθήματα και το περιεχόμενο το έδωσαν χρυσαυγίτες και μέλη άλλων φασιστικών ομάδων και οργανώσεων. Επειδή λοιπόν ο φασισμός είναι φασισμός και δεν μπορείς να τον χαρακτηρίσεις διαφορετικά, πρέπει να δούμε κατάματα την πραγματικότητα. Με την υποσημείωση ότι δεν ισοπεδώνουμε, δεν χαρακτηρίζουμε όσους διαδηλώνουν για το ονοματολογικό, αναφερόμαστε σε πραγματικά περιστατικά. Η διευκρίνιση των αυτονόητων έχει κι αυτή τη σημασία της.

Ας περιγράψουμε την κατάσταση των τελευταίων μηνών στη Θεσσαλονίκη. Στις εθνικιστικές συγκεντρώσεις που λαμβάνουν χώρα, το περιεχόμενο δίνουν ακροδεξιοί με συνθήματα όπως: «στα όπλα, να πάρουμε τα Σκόπια» ενώ κυριαρχεί το εθνικιστικό, ρατσιστικό και πάλαι ποτέ ποδοσφαιρικό (τότε στο στόχαστρο ήταν οι Αλβανοί) «δεν θα γίνεις Έλληνας ποτέ Σκοπιανέ». Σε πορείες μερικών εκατοντάδων ατόμων φώναζαν συνεχώς το χρυσαυγίτικο «αναρχικοί και μπολσεβίκοι, αυτή η γη δεν σας ανήκει» ενώ ακούστηκε και το ανατριχιαστικό «μαχαίρι στην καρδιά του κάθε αντιφά». Οι επιθέσεις σε μετανάστες και σε όποιον διαφωνεί με τους φασίστες είναι συνεχείς. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε την επίθεση σε καφενείο στη Ροτόντα όπου προσπάθησαν να βρουν καταφύγιο μετανάστες ενώ σε άλλο περιστατικό, στην πλατεία Αριστοτέλους οι φασίστες κινήθηκαν εναντίον μεταναστών φωνάζοντας να φύγουν από την Ελλάδα και μία μητέρα, με δύο ανήλικα παιδιά μαζί της, υπερασπίστηκε τους μετανάστες με αποτέλεσμα να τη βρίσουν χυδαία. Επίθεση σε μετανάστες σημειώθηκε και στην πλατεία Ναυαρίνου. Επίσης, κρανοφόροι επιτέθηκαν για δεύτερη φορά στον ελεύθερο κοινωνικό χώρο Σχολείο ενώ στο Thessaloniki Pride φασίστες έριξαν δύο συμμετέχοντες στη θάλασσα και κυνήγησαν μετανάστες. Δεν πρέπει να ξεχνάμε και την άγρια επίθεση, προ μηνών, στον δήμαρχο Θεσσαλονίκης, Γιάννη Μπουτάρη.

Παράλληλα με όλα αυτά, τα γήπεδα γίνονται θερμοκήπια φασισμού. Νεαροί οπαδοί, χωρίς πολιτικό υπόβαθρο, γίνονται εύκολα θύματα προσηλυτισμού του φασισμού και θύτες στη συνέχεια.

Η πόλωση της κοινωνίας με όχημα τον εθνικισμό υπονομεύει τον αγώνα για την κοινωνική απελευθέρωση και γενικότερα τους κοινωνικούς αγώνες. Ολοι μαζί, και από τις δύο πλευρές των συνόρων θα δώσουμε τον αγώνα ενάντια στις καναδικές εξορυκτικές εταιρίες και τους ντόπιους υπηρέτες τους και αυτός ο αγώνας είναι κοινός, δεν θα τον σπάσει ο εθνικισμός.  Στις 8/12/2017 στο Βαλάντοβο πραγματοποιήθηκε μαζική δράση ενάντια στις εξορύξεις που ξεκινούν στην περιοχή. Το κίνημα ενάντια στην εξόρυξη χρυσού στη Χαλκιδική ήταν εκεί για να στηρίξει τον αγώνα των κατοίκων. Οι αγώνες ενάντια στις ληστρικές εξορυκτικές πολυεθνικές μας ενώνουν.

Η φτωχοποίηση της κοινωνίας, η εξόντωση των εργαζομένων κάνει την κοινωνία όχι μόνο αποδέκτη των  επιθέσεων του φασιστικού καπιταλισμού αλλά αφομοιώνει και τον φασισμό και τον ναζισμό στην έκφρασή του, με χαρακτηριστική περίπτωση τα ποσοστά της Χρυσής Αυγής.

Δυστυχώς ο ρόλος πολλών ΜΜΕ δεν είναι ο καλύτερος, αφού αποφεύγουν να αναφέρουν την πολιτική ταυτότητα των φασιστών που επιδίδονται σε συνεχείς επιθέσεις. Πρέπει να γνωρίζουν ότι ο φασισμός στην επίθεσή του, δεν κάνει εξαιρέσεις.

ΣΤΕΛΙΟΣ ΝΙΚΗΤΟΠΟΥΛΟΣ

hortiatis570.gr | 2008 - 2012 | Διαχείριση ιστοσελίδας: Κώστας Παράδας, kaparadas@hortiatis570.gr | Γιώργος Ρηγόπουλος, rigopolulos@hortiatis570.gr | Σωτήρης Τοκαλατσίδης, admin@hortiatis570.gr

Top Desktop version